Otobüsün gelme saatine bağlıydı düşlerimiz.Ve ne kadar kalabalıksa biz o kadar eksik oluyorduk. Uzun uzun yollarda gökyüzünü görmemizi engelleyen her şeyden nefret ediyorduk. Oysa havalar soğuktu ellerimizi sadece gökyüzüyle ısıtabiliyorduk.Ve biliyorduk herkes aynı anda sevinemez. Biliyorduk zordu oynamak. Zordu en hasından kendin olmak. Geçmişten sıyrılıp tamamıyla anı yaşamak. Pencerelerini tamamen açmak. Tamam diyince her şeyin tamam olması zordu işte. Çünkü büyümek doğanın en saçma kanunuydu.
Ellerimi tut benim sıkıca sarıl hatta çünkü ben korkarım. Ama gözlerini kapa ben ikimizin yerine de açarım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder